تبليغاتX
یک فنجان ناپروکسن داغ


یک فنجان ناپروکسن داغ

جای پای بی وفایی با اشک پاک نمیشه

آغاز

خداوند عشق را آفرید...

عده ای آن را خوار وذلیل کردند..عده ای حرمتش را شکستند.

عده ای آلوده اش کردند وعده ای ترکش گفتند عده ای برچسب پوچی بر آن زدندوعده ای دیوانگی خواندنش...

اما...

من و تو که عشق را خداوند در لحظاتی بیادماندنی به ما هدیه داد را در آغوش کشیدیم ودلها یمان را  ماوایش ساختیم...و حالا...

من و تو با همیم زیر یک سقف  واو با ماست  برای همیشه ..هم او که صداقت ودوست داشتن را به ما یاد داد  و دستهایمان را دردست هم نهاد و با رحمت بیکرانش مارا به هم رساند ..

به شکرانه این رسیدن  دلهایمان را برای همیشه به خودش هدیه  می کنیم...

صادقانه عاشقانه بی بهانه تا قیامت جان فدایت...

نوشته شده در 88/08/04ساعت 11:6 توسط ناپروکسن| |

ستاره میچیدم خوابم برد

من خوابیدم و نشنبدم صدایت حتی ندیدم ردپایی از اون نگاهت

پس کو کجاست بانوی رویای من نه این نیست آن یار من آن یار دلربای من

با خود گفتم که این صد رنگی از کجاست از خزان است یا که از یار ماست

چشم باز کردم دیدم بهار است اینجا ندیدم نشانی دیگر از آن ناکجا آباد اینجا

یادم آمد خواب بودم اسیر یک کابوس بودم

با خود عهد بستم که دیگر هرگز نخوابم تا وقتی بهار بیدار است !

                                                     ن.ا.پ.ر.و.ک.س.ن

پ.ن : به یاد اون همه بی خوابی و بی تابی .

نوشته شده در 87/09/17ساعت 23:10 توسط ناپروکسن| |

 

... راست میگویند که چشمهای عاشق دروغ نمی گویند

چشمهایت را دیدم و احساسی را که اکنون دارم با دنیا عوض نمی کنم... نیایش نگاه صادقت را در دل کوچکم زندانی میکنم تا صدای تپش یک قلب عاشق را بشنود و باز با دستان مهربانت باران چشمانم را که از احساس پاکت سرچشمه میکیرد پاک میکنی .

ارزانی چشمان عاشقت ‎‏، اشكهاي سردم

ارزاني دستهاي مهربانت ، لرزش دستانم

مهربانم ، تو را كنار تمام خاطراتم ماندني ترين و عزيزتريني

سپاس ميگويم خداي را براي بودن ما در كنار او .

                                                                       ناپروكسن

 پ.ن ۱ : دوستت دارم

پ.ن ۲ : منم دوستت دارم ... خب دلم خواسته !!

نوشته شده در 87/06/16ساعت 18:38 توسط ناپروکسن| |

 

دستهایم را گرفتی یارب و آسمان را برای من آفتابی کردی ...

دستهایم را گرفتی و چشمهایم را در این آسمان آفتابی،بارانی ...

دستهایم را گرفتی،دستانی که در تمنای دستهایش می سوخت ...

دستانی که تو با من آشنا کردی .

مهربانا آسمان زندگانیم را گرچه ابرهای تیره می پوشاند ولی این نسیم مهربانی و لطف تو بود که همیشه خورشید را از پس نقاب ابر ها برایم به ارمغان می آورد .

مهربانیهایت را چگونه چوابگو باشم !؟ منی که ذره ای بیش نیستم در برار دریای بی کران مهربانیت ..

در یک جمعه باورنکردنی دستانم را گرفتی و  در برابر عهدی که با تو بستم کویر دستانم را سیراب کردی

... و امروز دستان ما در دستان مهربان تو در دستان امین تو جای گرفت .

امروز خدایا تو دستان ما را به هم دادی و بال هایمان درآمد...

                                                                                  ...   و پرواز آغاز شد ...

                                                                              ناپروكسن

نوشته شده در 87/05/18ساعت 23:10 توسط ناپروکسن| |

 

راه رفتن روی لبه تیغ قبل از اینکه شجاعانه باشه احمقانه ست !!!

                                                     ن.ا.پ.ر.و.ک.س.ن

 

پ.ن ۱ : هر چه هستیم و هر کجا که هستیم برای این است که خودمان خواسته ایم .

پ.ن ۲ : آخر یه روز با این ثاینه ها دعوام میشه !!

نوشته شده در 87/05/03ساعت 12:38 توسط ناپروکسن| |

 

آبی آسمان با رنگ چشمانت ، ستاره هاي شب با برق نگاهت ، روز با درخشش تن تو ، خورشيد با طلاي لبخند تو ، باران با اشك هاي من و باغ با طراوت تو ، شمع با سوزش من و پروانه با رقص تو ، همه در ستيز و جنگند ... ولي اين پيكار جز شكستي سنگين براي اين روزگار نتيجه اي ندارد ، چرا كه اين روزها را ما به بند ميكشيم .

اگرچه امروز نگاه هاي ما رطوبت سبز پيوند را نچشيدند ولي دست ما را خداي ما با هم آشنا ميكند فردا .اگرچه امروز ساعت ها نبود تو را به رخ ميكشيدند ولي همين كه دلهاي ما تا ابد دور از نگاه ساعت ها با هم خواهند ماند ساطوريست بر گردن اين عقربه ها ...

خداييست ما را كه مهربان تر از مادرها ... عشقيت ما را كه تنپوش تمام لحظه هاي دلتنگي و دوريست ، عهديست ما را كه تا جان در بدن باقيست جاودان خواهد ماند ، قراريست ما را با هم كه هيچكس نميتواند بگيرد از ما .

و اين تمام دارايي ماست . دارايي كه هميشگي و ماندگار است و هيچ غارتگري توان به يغما بردنش را ندارد و اين براي من و تو كه تا هميشه عاشق خواهيم ماند زيباترين دارايي دنياست .

                                                                   ناپروكسن

 

نوشته شده در 87/05/01ساعت 9:41 توسط ناپروکسن| |

 

من دلم سخت گرفته است از این مهمان خانه مهمان کش روزش تاریک ....!

 

پ.ن ۱: بزرگترین اشتباهی که کردم اعتمادیست که مردم دنیا کردم ...  و این جمله خواب امشب من رو ازم گرفت !!!

پ.ن۲ : دارم از آدمای دور و برم میترسم ... !!

نوشته شده در 87/04/21ساعت 8:24 توسط ناپروکسن| |

 

نشسته با پهلوی شکسته ...

                     با دلی از غم گسسته ...

                                    دست به دست علی بسته ...

روی لب علی جان علی جان اما چه خسته ... !!

روی هم میزاره چشماشو ...

             میره تا زیباتر کنه بهشت عذراشو ...

                           علی از روی گونه پاک میکنه اشکاشو ..

                                            روی شونش میزاره پیکر مه سیماشو ...

امشب آسمون گریه داره ...

           دل ماه هم امشب شده پاره پاره ...

                   زمین از حرمت این بانوی مقدس روی چهره اش پر شده از مروارید و ستاره ...

صدای گریه از کوه و از دریا ...

              صدای عاشقان مانده تنها ....

                              سکوت غمبار قناری ها ...

                                                          شکوه دنیا ...

                                                                          از نبود زهرا .

 

                                                                                                ناپروکسن

 

نوشته شده در 87/03/18ساعت 15:2 توسط ناپروکسن| |

 

من امشب دور خواهم شد از شهر تنم ...

دور خواهم شد از این غربت آوار شده بر بدنم ....

امشب تا نگاه تو سفر خواهم کرد ...

میگذارم اشکهایم را بین سجاده بی رنگ و ریا ...

میگذارم روی دوشم کوله بار رازها و حرفا ...

راه خواهم رفت باز در این کوچه فرش شده از احساس...

کوله بارم ذره ذره تهی میشود از اشک های مثل الماس ...

اشکهایم جاری و من همچو ماهی ...

میروم تا بشنوم صدایت را از این حوالی...

                 آسمان چشمانم زیر چتر نگاهت باریدن گرفت امشب ...

                 بگذار تا به چشمانت بگویم باز دیوانه شدم امشب ...


                                                                                  ناپروکسن

 

ن.ا.پ.ر.ک.س.ن : و این مزد اون همه صبوریست ... آری این مزد قطره بودن ما از دریاست ... و امروز نوبت آن رسیده که از اون همه اشک های ریخته زندگی را وام بگیریم ... یگانه من سحر نزدیک است ...

 

نوشته شده در 87/03/07ساعت 13:42 توسط ناپروکسن| |

 

دوست دارم امشب وقتی در تنهایی صدایت میکنم بیایی ...این بار بیایی ...

دوست دارم امشب صدایم را بشنوی و بخواهی که صدایت کنم ....

صدایم لرزان هست و بی رمق...ولی باز صدایت خواهم کرد با همین صدای لرزان .

چشمانت را بر من نبند ... ای نهایت من ...

اینگونه که چشمانت را می بندی و اشک میریزی ... شعله شمع وجودم را خاموش میکنی .

دلم آرام ندارد ... دلم بی تاب و بی قرار است ...

اینگونه سخن مگو ...از خوبی ها و خوشی ها ... از اعتبار و حرمت عشقمان بگو ...

مرا نترسان ... دل کوچک مرا نلرزان ..

اگر میدانستی درونم چه غوغایست ، اینگونه چشمانمان را به مهمانی باران نمی بردی ...

چه غوغایست ..

نوای آشنایی مرا میخواند ..این صدای توست یا نه ؟

آری صدای توست در این ظلمات بی انتها ... در این کابوس ترسناک دنیا ...

در این تنهایی بی پناه تنهایم مگذار...

اگر با من آشنایی بیا ...

دعا میکنم که امشب باشی و بمانی در کنارم ای رویای شب های سیاهم .. ای طلوع زندگانیم ...

دو دستم رو به آسمان هر لحظه و هر دم ... اما خسته نمی شوم ، چون برای ماست این دعا ای همدم من

                                                                    ناپروکسن

نوشته شده در 87/02/14ساعت 22:54 توسط ناپروکسن| |

 

چگونه بودن ، چگونه نبودن ... مسئله این است !!

                                                                     ن.ا.پ.ر.و.ک.س.ن

پ.ن : مسئله هم مسئله های قدیم !!

نوشته شده در 87/02/14ساعت 0:14 توسط ناپروکسن| |

 

براستی زندگی یک لیمو شیرین تلخ است ... باید آن را خورد تا مُرد !!!

                                                              ن.ا.پ.ر.و.ک.س.ن

 

پ.ن ۱ : اول از همه دوستان به خاطر تاخیر یک ماهه خودم و ناپروکسن عذر خواهی میکنم .

پ.ن ۲ : شاید درمان درد زندگی مرگ باشه !! اگر مرگ نبود شاید امیدی هم برای ادامه زندگی نبود ... !!

پ.ن ۳ : اصلا کی گفته نوشتن از مرگ یعنی ناامیدی ... هان ؟

پ.ن ۴ :  قانون دوم : هیچ چیزی زور نیست !! مگه نه ؟؟

نوشته شده در 87/02/01ساعت 23:52 توسط ناپروکسن| |

 

امشب اگر چه فرسنگها از من دوری ... و لمس دستان تو محال است..اما از دلضربه های هر شب و هر لحظه ی من چیزی کم نشده..با تو به تمام دلتنگی های دنیا  میخندم..امشب قلب من تپشی تازه را احساس میکند..و پلکهایم سنگین تر از همیشه رو یهم میاسایند...

جشم که بر هم میگذارم گویی به دنیایی تازه قدم گذاشته ام..اینجا نفس کشیدن آسان است..وتو از همیشه به من نزدیکتر..دست هایم را که میگشایم به آسمان اوج میگیرم و در عطر  تو گم میشوم و اینبار دیگر چشم نمی گشایم تا بدانی که میخواهم تو نزدیک من باشی و من در عطر تو غوطه ور...

دوست داشتن تو گرانبها ترین عیدی  دنیاست...

                                                                              ناپروکسن

نوشته شده در 86/12/29ساعت 19:17 توسط ناپروکسن| |

 

کاش که در این بهار در کنار بهار شکوفه بزنم ...

                                                                         ن.ا.پ.ر.و.ک.س.ن

 

پ.ن: از همه دوستان التماس دعا دارم ... سالی پر از رسیدن برای همه آرزو میکنم !!

نوشته شده در 86/12/29ساعت 7:54 توسط ناپروکسن| |

وصیت دوم :

سعی کن همیشه جوابات حاضر باشه ولی همیشه حاضر جواب نباش !

وصیت سوم :

خواستن بدون دانستن و شناختن و توانستن به صلیب کشیدن خود است !

                                                                                    ن.ا.پ.ر.و.ک.س.ن

پ.ن : باز هم میگم وقتی نمانده .... !!

نوشته شده در 86/12/20ساعت 8:40 توسط ناپروکسن| |


Design By : Night Skin